سومین موضوع هم به نظرم لزوم شناخت دام‌های شناختیه. مثلا یه چیزی که الان به نظر می‌رسه اینه که اثر گوینده می‌تونه باعث بشه به اشتباه فکر کنیم به یه موضوع علاقه داریم. مثلاً فرض کنید من ممکنه به درس الکترونیک اونقدر علاقه‌ای نداشته باشم. با این حال بیام و این درس رو با استادی بردارم که ذهن بسیار ساختارمندی داره و به خوبی می‌تونه مطالب رو به دانشجو منتقل کنه. حالا ممکنه این موضوع باعث بشه که به اشتباه فکر کنم به درس الکترونیک علاقه‌ی خیلی زیادی دارم. به نظر من، اگه بعداً هم رفتم سر درس یه استاد دیگه که نامنظم درس می‌داد و مواردی از این دست و همچنان به درس علاقه داشتم، اونوقته که می‌تونم واقعاً بگم که به اون درس علاقه دارم. در واقع، فارغ از فردی که داره اون محتوا رو به من آموزش می‌ده، علاقه‌ی خودم رو دارم دنبال می‌کنم.

باز بیشتر فکر کنم سعی می‌کنم یه سری از این دام‌های شناختی رو با ویرایش همین پست اضافه کنم.